شبکه هایی که از پروتکل distance vector استفاده میکنند بخاطر زمانهای همگرایی آهسته  برای  routing loop مستعد هستند
routing loop به دلیل اینکه هر روتر بطور همزمان update نشده رخ میدهد
پروتکلهای distance vector از تکنیکهای زیر برای اجتناب از routing loop ها  استفاده میکنند

1.Maximum Hop Count
2.Split Horizon
3.Route Poisoning
4.Hold Downs

Maximum Hop Count
مسئله routing loop را میتوان به شمارش تا بینهایت توصیف کرد
این بوسیله broadcast ها موجب شده  بطور نامحدود و بیکران هر بار که packet  حول router عبور داده میشود hop count افزایش می یاد
یک راه حل این مسئله این است که یک maximum hop count تعریف کنیم
maximum hop count بدین صورت عمل میکند,هر زمان که packet  از یک روترعبور میکند hop count یک عدد افزایش می یابد بنابراین هر زمان loop ها رخ میدهند برای هر loop یک hop count اضافه خواهد شد
هنگامی که hop count به maximum میرسند packet ها کاهش خواهند یافت
همانطور که گفته شد بیشترین hop count برای پروتکل RIP پانزده میباشد


Split Horizon
راه حل دیگر routing loop ها split horizon میباشد.هر router  د packet را به روتر بعدی میفرستد تا به مقصد برسد.packet ها نباید برگشت داده شوند به منبع تا زمانی که به مقصد برسنند


Route Poisonning
اگر روتر packet را به روتر بعدی بفرستد تا به مقصد برسد اگر آن روتر packet را به مبدا مشابه بفرستد بعد از آن روتر یکی از hop cout کم میکند. این روند تا زمانی ادامه پیدا میکند که روتر به بیشترین مقدار hop count برسد و بعد از آن loop پایان میپذیرد

HOLD DOWN
hold down تکنیکی است که  برای update سازی اطلاعات یک مسیر بی ثبات استفاده میشود,بوسیله hold down از ثبت مسیرهایی که وضعیت آنها با سرعت زیاد تغییر میکند پیشگیری بعمل می آید و به آنها فرصتی خواهد داده شد تا وضعیت پایداری پیدا کنند بوسیله این تکنیک از ثبت مسیرهای بی ثبات در سایر جداول روتینگ پیشگیری خواهد شد