احتمالا بعضی از شماها میدونید IP چی هست و نسخه 4 اون را در ویندوزهای دیگه هم دیدید. IPV4 مشکلی که براش پیش اومد این بود که در دهه 1970 نتونستن محاسبه چنین روزی را بکنند و انتظار جهان امروزی را نداشتند و این استاندارد را برای میلیونها کامپیوتر در سرتاسر جهان نساختند. IPV4 با آدرس دهی 4-4 octet رقم 8 بیتی که تنها نزدیک به 3/4 میلیارد آدرس را اداره میکنه طراحی شده تعداد آدرسها الان دیگه محدود شدند البته NAT که اسم کاملش هست Network Address Translation تا حدودی به تسکین فشار مشکل آدرس دهی کمک کرد اما IPV6 قادره که نزدیک 50 اکتیلیون یعنی یه یک بذارید و با 48 تا صفر ادامه بدید آدرس دهی میکنه که این قابلیت فکر کنم برای مدت طولانی برای شبکه سازی در جهان خوب باشه.


فواید IPv6
ویژگی های جدید IPv6 فواید زیادی را برای کسب و کارهای مختلف به ارمغان می آورد:

کاهش هزینه های مدیریت شبکه: ویژگی های auto-configurationو آدرس دهی سلسله مراتبی IPv6 مدیریت شبکه را آسان می کند.
بهینه سازی برای شبکه های نسل آینده(NGN): رها شدن از NAT مدل Peer-To-Peer را مجددا ًفعال می کند و به پیاده سازی application ها، ارتباطات و راه حل های متحرک جدید مثل VOIP کمک می کند.
محافظت از دارایی های شرکت: IPSEC مجتمع، IPv6 را ذاتا ًامن می کند و امکان داشتن یک استراتژی متحد برای کل شبکه را فراهم می کند.
محافظت از سرمایه گذاری: امکان گذر و انتقال آسان و برنامه ریزی شده از IPV4 به IPV6 ضمن اینکه امکان حضور هر دو پروتکل در فاز انتقال وجود دارد.

پروتکل IPv6

پروتکل IPv6 اولیه دارای ساختار هدر متفاوتی نسبت به IPv4 می باشد.شکل های زیر هدر هر دو پروتکل را نشان می دهد

هدر IPv6 نسبت به IPv4 ساده تر شده است. فیلد جدید Flow Label برای به کارگیری Enhanced QoS در آینده اضافه شده و با حذف Options پردازش بسته ها در نودهای میانی آسان تر شده است.

فواید خاص هدر جدید به شرح ذیل می باشد:

افزایش تعداد آدرس ها:
IPv6 دارای 128 بیت آدرس می باشد (در حالی که IPv4 32 بیت آدرس دارد) و در نتیجه تعداد آدرس های IP موجود افزایش چشمگیری پیدا می کند و این امر مشکل سناریوهایی که به دلیل کمبود آدرس IP نیاز به پیاده سازی NAT می باشد، را حل می کند. عدم نیاز به پیاده سازی NAT تنظیمات شبکه را آسان می کند و پیچیدگی سخت افزار و نرم افزار را کاهش می دهد. همچنین در اختیار داشتن تعداد آدرس IPگسترده به چشم انداز آینده خانه های شبکه شده که در آنها کلیه وسایل دارای آدرس IP مخصوص می باشند و در نتیجه امکان کنترل آنها از طریق اینترنت فراهم می باشد، کمک می کند. افزایش پیاده سازی سیستم های موبایل و بیسیم نیز به دلیل کمبود آدرس های IP محدود نمی شود.

اتصال End-to-End:
IPv4 در موقعیت های معینی به دلیل کمبود تعداد آدرس نیاز به NAT دارد و متاسفانه NAT در کاربردهای Peer-to-Peer مثل VOIP به خوبی کار نمی کند. IPv6 نیاز به NAT را حذف کرده و اتصال End-to-End را به حالت اول برمی گرداند و در نتیجه کاربردهای Peer-to-Pee با IPv6 به خوبی کار می کند. همچنین برخی از پروتکل های لایه بالاتر مثل FTP برای کار کردن با NAT نیاز به نرم افزارهای خاصی دارند و در نتیجه این قبیل پروتکل ها آسان تر می توانند از طریق IPv6 فعال شوند.

Routing مؤثر:
همانطور که گفته شد هدر IPv6 نسبت به IPv4 ساده تر و مؤثر تر شده است. این امر موجب کاهش سربار پردازشی روترها و درنتیجه کاهش پیچیدگی سخت افزار و سریع تر شدن پردازش بسته ها می شود. و نیز آدرس دهی سلسله مراتبی در IPv6 موجب اختصاص فضای آدرس مناسب و درنتیجه کوچک تر شدن جداول Routing و مؤثرتر شدن مسیریابی در کل شبکه می شود.

تنظیمات خودکار
IPv6 امکان آدرس دهی خودکار برای دستگاه های IPv6-enabled را فراهم می آورد. این امر موجب بهبود زیاد مدیریت و مقیاس پذیری شبکه می شود. دستگاه های جدید مستقیما ًبه شبکه بدون نیاز به تنظیم دستی IP و یا وجود سرور DHCP وصل می شوند. همچنین مدیر شبکه به راحتی می تواند تعداد زیادی از سیستم ها را از یک شبکه به شبکه دیگر منتقل کند.

امنیت
IPv6 لزوم IPSEC را اجباری می کند و درنتیجه یک قالب امنیتی یک پارچه برای ارتباطات اینترنتی ایجادمی کند. IPSEC برای پیاده سازی رمزنگاری و نیز تصدیق استفاده می شود. دربسیاری از پیاده سازی های IPv4 امکان فعال سازی IPSEC نمی باشد و در نتیجه سطح امنیت کاهش می یابد.

افزایش Mobility و Multicast
IPv6 به شبکه های بیسیم امروزی با افزایش mobile IPv6 کمک می کند.

اضافه شدن فیلد Scope به IPv6 موجب بهبود قالب کاری ترافیک های Multicast شده است.

خانواده پروتکل IPv6
IPv6 فقط یک پروتکل منفرد و تک نمی باشد بلکه شامل یک خانواده ای از پروتکل ها است که جایگزین خانواده پروتکل IPv4 می شود. خانواده IPv6 دربرگیرنده پروتکل پایه IPv6 و معماری آدرس دهی جدید آن می باشد.

IPv6 همچنین شامل پروتکل بسط یافته ICMPv6 که فراهم کننده امکانات تنظیمات خودکار و کشف همسایه (همانند عملکرد ARP در IPv4) ، کشف مسیر MTU (به این دلیل مهم می باشد که فقط نود سرچشمه در IPv6 می تواند بسته ها را Fragment کند.) ، پیغام دهی اطلاعاتی و خطا (شامل pingv6)، کشف Multicast Listener (همانند IGMP برای IPv4) و کارکردهای مربوط به Mobile IPv6 می باشد.

DHCPv6 نسخه جدید DHCP برای IPv6 می باشد. از آنجایی که IPv6 دارای امکان تنظیم خودکار آدرس های IP می باشد، DHCPv6 همیشه مورد نیاز نیست. DHCPv6 کاملا ًاز نو طراحی شده و فقط از نظر مفهومی شبیه به DHCP می باشد. DHCPv6 همچنین شامل کارکردهای جدید مثل تنظیم مجدد و تصدیق (authentication) سرچشمه سرور می باشد.

پروتکل های Interior Routing برای IPv6 شامل RIPng (next generation RIP) و OSPFv3می باشد. RIPng خیلی شبیه به RIPv2 می باشد که برای تبلیغ IPv6 network prefixes درست شده اند. بنابراین این
پروتکل برای استفاده در شبکه های کوچک و متوسط بسیار مناسب می باشد.

OSPFv3 یک پروتکل Link State براساس OSPFv2 با اعمال یک سری از تغییرات می باشد که بیشتر بر روی یک لینک اجرا می شود تا یک subnet. هر LSA دارای یک flooding scope می باشد و OSPF authentication به دلیل امنیت ذاتی ایجاد شده توسط IPv6-IPSEC حذف شده است. در یک اجرای نمونه به هر دو پروتکل OSPFv3 و OSPFv2 برای ایجاد افزونگی نیاز می باشد. OSPFv3 برای تبادل اطلاعات مسیر یابی IPv6 و OSPFv2 برای تبادل اطلاعات مسیر یابی IPv4.

تفاوت IPV6 در ویندوز 7 و نسخه های قبلی ویندوز چیست؟
تفاوت کلیدی مابین سکوهای قدیمی و جدید در این است که پیش از ویندوز 7، پشته شبکه سازی TCP/IP تمام سکوهای ویندوز بصورت یک معماری دو پشته ای پیاده سازی میشد. این به این معنی هست که درایور پشته IPV6 که فایل tcpipi6.sys هست یک مولفه شبکه سازی کجزا از درایور پشته tcpip.sys که مال IPV4 هست بود. بخاطر همین اگر شما به اتصال IPV6 نیاز پیدا میکردید باید پشتیبانی از پروتکل IPV6 را از فولدر network connections نصب میکردید زیرا در ویندوز xp و 2003 سرور تنها IPV4 بصورت پیش فرض نصب میشد. این موضوع در عین حال به معنای آن است که هر یک از پشته های IPV4 و IPV6 دارای لایه انتقال جداگانه مخصوص به خود بوده و در نتیجه TCP و UDP را بطور مجزا پیاده سازی میکردند. بعلاوه ، هر پشته دارای لایه framing مخصوص به خود برای encapsulating بسته های IPV4 و IPV6 جهت انتقال بر روی رسانه های مختلف LAN یا WAN بود.
به هر حال در ویندوز 7 یک تغییر بنیادی صورت گرفته و نسل بعدی پشته TCP/IP اکنون بصورت یک معماری دو لایه پیاده سازی گردیده نه یک معماری دو پشته ای. این به این معنی هست که مولفه های دو لایه شبکه برای IPV4 و IPV6 مولفه های یکسانی از لایه انتقال را برای TCP و UDP به اشتراک میگذارند. این نکته این معنی را هم میده که IPV4 و 6 از یک لایه framing مشترک در پائین پشته استفاده میکنند. از سوی دیگر، هر دو پروتکل IPV4 و 6 الان بصورت پیش فرض فعال میشوند و هیچ پروتکل جداگانه ای برای نصب با استفاده از فولدر network connections وجود نداره. شما در ویندوز 7 میتونید هنگامیکه شبکه سازی را بر اساس IPV4 میبندید IPV6 را غیر فعال کنید اما چنین چیزی زیاد در این دوره دوام نمیاره بخاطر تعداد زیاد شدن enterprise های بزرگ و همچنین شبکه سازی در کشورهای اول. پس فعال نگه داشتن IPV6 میتونه در آینده بدرد بخور باشه.

در ویندوز 7 میتونید تنظیماتی روی IPV6 انجام دهید و با استفاده از GUI میتونید پیکربندی کنید که باعث میشه به خط فرمان و یا ابزار خط فرمان netsh رجوع نکنید. تغییر بعدی به teredo مربوط میشه یک فناوری انتقال IPV4 و 6 برای پشتیبانی از ارتباطات end to end از طریق NAT ها با استفاده از آدرس دهی عمومی IPV6 که بطور پیش فرض برروی کامپیوترهای ویستائی که عضو یک دامنه باشند فعال میگردد. پیشرفت بعدی در ویستا اینه که Ipsec بر روی IPV6 اکنون بطور کامل از هر دو قابلیت رمزگذاری و IKE پشتیبانی نموده و بجای آنکه مجبور به پیکربندی خط مشیهای IPsec یا روابط امنیتی از طریق خط فرمان باشید حالا میتونید از Ipsec snap-in برای انجام آسونتر این مراحل از طریق GUI استفاده کنید. نهایتا API های جدید نسل بعدی پشته TCP/IP به برنامه نویسان امکان میده تا نرم افزارهای کاربردی network-adware را آسونتر از گذشته توسعه بده هرچند که باید ملاحظاتی برای اطمینان از اینکه نرم افزارهای کاربردی هنوز با سکوهای ویندوز سطح پائین تر سازگار هستند در نظر گرفته شود.